Wie ben je als niemand kijkt en stoppen een optie is?

Jonah Rohi liep 200 kilometer in de winter. In deze podcast praten we over de training, eten onderweg, de instorting op kilometer 180 en daarna doorgaan.

In deze aflevering

0:00 Intro 0:21 Waarom 200 kilometer rennen? 2:48 Is ultrarunnen wel leuk? 4:39 Voldoening en zelfoverwinning 6:53 Van 10 naar 100 kilometer 9:06 Afspraken met jezelf nakomen 10:32 Normale jongen als voorbeeld 12:21 Rennen is alleen zijn 15:51 Zijn mentale skills overdraagbaar? 17:16 Opbouw naar de eerste ultra 18:44 Afgestraft op de trail 21:20 Puur trailrunnen versus marathons 22:54 Starten in het donker 28:42 Anders trainen voor 200 31:34 De onverwachte 10k temporun 34:33 Roofbouw of strategisch overreachen 36:24 Is ultrarunnen evidence-based? 39:55 Heb je een coach nodig? 42:06 Voeding met een diëtiste 43:23 Eten tijdens het rennen 50:02 Instorting op kilometer 180 51:57 Eenzaam in de mist 53:03 Finishen zonder emotie 55:26 Bewijsdrang en faalangst 1:00:16 Vechten versus rennen 1:03:41 Herstel na de race 1:06:25 Waarom toch weer doorgaan? 1:08:34 Wat is Project Pace? 1:09:59 Een diverse community 1:11:13 Eigen Backyard Ultra organiseren

In deze aflevering van Krachtige Verhalen spreekt host met Jonah Rohi, personal trainer en ultra runner, over zijn reis van recreatief hardloper naar het voltooien van een 200 km lange trailrun. Jonah deelt openhartig wat hem drijft, waar hij brak en waarom hij toch weer doorgaat.

Van 10 km naar 200 km in twee jaar

Jonah begon pas twee jaar geleden serieus met hardlopen. Zijn eerste halve marathon liep hij drie maanden na zijn start. Via een trail in Oostenrijk en een 100 km ultra werkte hij zich in recordtempo op naar de 200 km. Zijn drijfveer: ontdekken wat het menselijke lichaam echt aankan, en bewijzen dat "normale mensen" tot buitengewone prestaties in staat zijn.

De mentale strijd op het trail

Tot kilometer 140 ging het goed, mede dankzij de steun van vrienden langs het parcours.
Na een ijskoud moerssegment rond kilometer 180 stortte alles in: opgezwollen voeten, blaren, schaafwonden en totale mentale leegte.
Jonah beschrijft hoe mindset op een gegeven moment simpelweg niet meer werkt. Er bleef alleen pijn en leegte over, zonder positieve gedachten.
Na de finish voelde hij geen blijdschap, alleen uitputting. Pas uren later, thuis in bed, brak de emotie door en ervoer hij de diepe trots waar hij al jaren naar zocht.

Training: voorbij de wetenschap

Jonah schakelde een ervaren ultra-coach in en ontdekte dat training voor een ultra anders werkt dan het klassieke model van supercompensatie. Belangrijke inzichten:

Volume boven snelheid: het ging om zoveel mogelijk belasting opbouwen, niet om snellere kilometers.
Strategische overreaching: verrassende trainingen (zoals een 10 km tempoloop na een week van 130 km) bewezen dat het lichaam meer aankan dan de data suggereren.
Voeding trainen: tijdens de race nam Jonah 15.000 calorieen tot zich in 32 uur, met 60 tot 80 gram koolhydraten per uur. "Train the gut" was een vast onderdeel van zijn voorbereiding.

Intrinsieke motivatie en eerlijk naar jezelf kijken

Een groot thema in het gesprek is de vraag: doe je dit voor jezelf of voor de buitenwereld? Jonah is daar eerlijk over. Er zit bewijsdrang in, er zit community in, en er zit oprechte passie in. Het gesprek gaat dieper: sport kan een spiegel zijn die je dwingt om naar je eigen drijfveren te kijken. Het verschil zit niet in wat je doet, maar in het fundament van waaruit je het doet.

Project Pace: een community voor iedereen

Wat begon als een persoonlijke uitdaging tussen Jonah en zijn vriend Leroy, groeide uit tot Project Pace: een hardloopcommunity waar inmiddels tientallen mensen ultra's lopen. Het mooie is dat het niet alleen voor extremen is. Of je nu 5 km wil rennen of 200 km, iedereen is welkom. De plannen voor de toekomst? Een eigen backyard ultra organiseren in Limburg, met de ambitie om de zwaarste van Nederland te worden.

Belangrijkste inzichten

Je hoeft geen profatleet te zijn om buitengewone dingen te bereiken. Consistentie en geloof in het proces maken het verschil.
Ultra running is niet volledig evidence-based. Praktijkervaring en persoonlijke adaptatie spelen een grotere rol dan bij kortere afstanden.
Alleen kunnen zijn met jezelf, zonder afleiding, is een vaardigheid die je traint en die verder reikt dan sport.
Zoek eerlijk uit waarom je doet wat je doet. De krachtigste motivatie komt van binnenuit.